Ik hoor steeds weer mensen zeggen ik mis je, maar hoe weet je dat je iemand mist?
Ik vraag me dat toch af al tijden eigenlijk, in het momentele opgegeven moment, zweef ik tussen hier en daar in de vraag of ik iemand moet missen. Want het voelt helemaal niet dat ik iets mis. Na een hevige strijd met me zelf zijn aan te gaan en toen toch het draken beest dat de prinses bewaakt in de grot, Te hebben afgeslacht ben ik er achter gekomen dat ik best zonder de prinses kan. Want ik heb het nooit gemist dus waarom nu opeens wel daarom zei ik tegen me zelf niets is te missen zonder te missen. Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat je mist dat je iets mist. Oke ik begrijp nu opzich zelf ook dat je denkt waar de fock gaat dit heen simpel gezegd dan. Nou dit is puur een gedachte gang die ik op papier gooi om diep zittende gevoelens er is uit te krijgen, Waardoor ik ook eindelijk is kan ademen, Na een lange tijd gehoopt te hebben wordt dit werkelijkheid, maar zoals je zelf ook weet is de huidige werkelijkheid in al zijn vormen harder dan we graag hadden gezien en zo onder vond ik dat dus ook aan de lijven En het droge is dat ik de werkelijkheid al wist maar toch nog niet volledig heb geaccepteerd. Blijf ik toch hopen dat ik het niets te missen zonder te missen ga vergeten en de werkelijkheid zoals ik die altijd graag zag ga missen.

Tussen 2 vuren

Ik ben bij haar, maar ik denk aan jou
Ik leg mijn ogen op je ziel,
Ik zie niet meer de gene waar ik voor viel.
Verder sjok ik door de tijd en ruimte,
Waar de het niet kruipen kan en de plaats waar ik het niet hebben wou.

Tussen de vuren waar ik loop,
Sta ik op bloten voeten op mijn tenen opzoek naar een plaats te schuilen te koop.
Maar ik denk aan jou en denk aan haar,
Turen momentele blikken vanwaar ik staar.
Vervul ik mij zelf vol twijfel of ik zal vallen,
En mij niet zal laten opvangen door het moment.

Blijk ik niet meer te lopen,
Maar voor gedrukte antwoorden kopen werkt bij lange na niet meer.
Traag beseffende gedachten,
Laten mij tussen deze 2 vuren wachten.
Want ik ben bij jou, en ik denk aan haar,
Athans zodoende kijk ik nog is naar diepte van de ziel,
En zie ik niet bij jou maar bij haar de persoon van waar ik voor viel.

Even terug naar die plek,
Terug naar onze oude stek.
Een oude herinnering aan vroegere tijden,
Een lach en een aanraking.
En ik waar me terug naar waar we waren,
Voor alles begon en het mislopen kon.

Daar zie ik je staan bij de open haard,
In gedachten lachend en toch met tranen op je gezicht.
Vertel je me dat je bijna ben gezwicht,
Dan strijk ik je door je haar en streel ik je wang.
Neem ik je mee in een oude herinnering,
Terug naar die fijne plek terug naar het begin.

Even weg en even rust,
In die oude herinnering
Het huisje aan de kust…

Een eeuwige tijd geleden zo leek het wel dat ik voor de laaste keer, Mijn gedachten zou willen delen met iedereen die het maar intereseerde.
Dus nu vele minuten,uren en dagen later trok mijn gevoel me spreekwoordelijk gezegt aan mijn haren, Met de gedachten van Thor "Het is tijd" en met die gedachten schrijf ik nu weer in bijna een jaar een blog.

Na mijn vertrek naar belgie is er veel veranderd zowel in mijn persoonlijke levensstijl alsmede in die van mijn vrienden, Familie. (Voor de gene die het gemist hebben in de korte mouweling van toen net!)ik ben (zonder enige rationale verklaring) Naar belgie verhuist om bij mijn vriendin te zijn, Die ik op de eerste ontmoeting van toener-tijd mee zou nemen naar een "Voicemale"concert. Nooit meer terug gekeerd naar de lage landen.

Ik woonde daar samen met haar en haar vader, Alles was mooi je kent het wel "Te veel rozenkleur en manenschijn" Dagen slopen voorbij werken feesten liefde was er nooit te weinig. Maar ook aan alle goede dingen komen een aftiteling, Na 9 maanden liep het dan ook voor de laaste keer klem tegen een muur van emotionele conflicten, Die desniettemin het einde van een mooie tijd betekende. Met als bijzaak dat je terugkeert naar de plek waar je eens alles achter liet.

Nu terug in Nederland Blik ik terug op de toekomst, die ik eens voor ogen had.
Ik zag mijn leven wel voor me in het, Sympantieke Belgische land, Want de waardevolste dingen die je tegenwoordig nog kan vinden, Zijn voor mij toch wel de mensen "Die van nature ergens een terug houdende reactie oproepen. Mij zo hartelijk hebben opgenomen in de familie en de vrienden kringen, Dat is werkelijk het mooiste wat me overkomen is. 

En ook zeker nu moet ik kritisch en eerlijk naar mijn eigen gaan kijken, Dat ik me zelf niet verleid met leugens die mijn hart me ingeven. Het is niet allemaal meer zo gemakkelijk, Mensen verwachten altijd wat van je. En je verwacht ook dingen van je zelf. Maar het gaat er daarbij ook om dat je je zelf in de hand houd, En zoekt naar dat wat belangrijk voor je zelf is. En daar ben ik een hele korte tijd geleden achter gekomen. Het was pijnlijk om te horen wat mijn zwaktes zijn, Ik weet nu waar ik mijn stenen moet leggen om mijn eigen weg te kunnen bouwen. Een weg met een mooi verleden, Een zwaar verleden. Maar nog een veel mooiere toekomst… En dat alleen te weten aan het feit dat niets het zelfde blijft, En altijd alles in beweging zal zijn en dat ik en ik alleen me eigen toekomst ben met en zonder terug blikken naar het heden.

Hartepijn zo intens,
Zo puur weegt zo zwaar in het verleden,
En proeft zo zuur in het heden.

Verblind door een muur van tranen,
Probeer ik je te laten weten dat ik je nooit wou raken,
En nu probeer ik er alles aan te doen om onze liefde niet verder kapot te maken.  

Zal ik blijven vechten tot het einde van alle tijden,
Tot het einde van ons lijden.

Omdat ik meer van je hou dan ik ooit heb geweten,
Want zonder jou lieverd..

Dat is een zinnetje dat ik alleen maar wil vergeten,
Ik wil je tranen weer wegvegen, En met die lach je wereld weer doen bewegen.

Je mee nemen voorbij het punt waar de tijd is gestopt met lopen,
Terug gaan naar dat moment dat waar we voor het eerst hand in hand zijn gaan lopen.

De tijd die ik lief heb kan ik niet vergeten,
Maar jij bent me liefste dat moet je weten.

Zwaar, Ondraagelijk zwaar,
Voel ik de last op je schouders,
Zoals atlas de wereld moest dragen,
Zijn leven op gegeven, Zonder zijn vrienden en ouders.

Ik zie je lachen, En toch hoor ik je huilen
Zie zie je tranen niet maar ik proef ze bij mezelf.
Ik pak je handen, En je sluit je ogen,
Dan til ik je op. Neem ik je mee om hoog.

Licht als een veertje, Neem ik wereld van je schouders,
Breng ik je terug naar aarde, En zie ik je lach.
En geen tranen, alleen maar geluk,
Samen zo licht als een veertje, jij en ik.
Zweven we op de wind, Daar naar waar jij het geluk vind.

hoe kan ik zeggen dat ik van je hou,
Als ik de woorden er niet voor vind,
Hoe kan ik uitleggen.
wat ons tot in het diepste van ons gevoel verbind,

Hoe kan k jou tranen drogen,
en je een lach bezorgen,
Zodat je weer vrolijk bent,
Hoe kan ik je zeggen wat je voor me betekend,

En dan zie ik weer die glans in je prachtige ogen,
Weetende dat het weer goed gaat komen,
Alleen het moment is even kwijt,
Maar als je valt vang ik je op,
Met me armen om me heen zal ik je steunen,
En zal ik zeggen dat je altijd op mij mag leunen,

Dit is meer dan houden van,
Voor mij is dit mooier  dan ik dromen kan,
Tot dat ene moment dat wij elkaar zien,
zal ik je helpen waar ik kan bovendien.

Maar nu zoek ik de woorden,
Hoe ik kan zeggen dat ik je nooit meer gaan laten zou,
Je bent me hemel en me aarde,
Het kacheltje in de kou,
Je raakt me tot in het diepste van me ziel,
En je hebt gestolen wat ik verloren was,
En je weet het zo fijn te houden,
Dat maakt het dat ik zo verschikkelijk veel van je hou

Blinde ogen kunnen nie zien,
Wat ik voel,
En dove oren kunnen niet voelen,
Wat ik zie,
Gezwegen lippen kunnen niet spreken,
Wat ik denk,
En blinde gevoelens kunnen niet gaan,
Waar ik nu sta,
En  waar ik sta,
Zijn niks anders dan goede dingen.
Simpel weg omdat ik alleen het houden van jou voel,
Het schijnen van je glimlach zie,
En het houden van is me doel.

Nieuw lied,
Nieuwe tonen,
Nieuwe kleren.
Nieuwe schoenen,
Nieuwe ik,
Nieuwe jij.
Het nieuwe verlangen,
Naar elkaars belangen.
Strelende woordjes,
Glimmende ogen.
En een nieuw kaarsje,
Dat wakkert in de wind.
Het nieuwe geluk dat ik bij jou vind.

Daar te midden van een groot plein,
Liggen keuzes klaar,
Met een gong komt de rechter op,
En veroordeeld deze tot de strop.
Gemaakt moeten zij worden,
En zij die beslissen zullen zalig zijn in het feit,
Van de dan verkregen vrijheid.
Wenende ogen vol tranen,
De tijd zal stil staan op het moment dat het geschied,
Daar op het plein, gemaakt te worden,
Beslist de beul, met zijn, kracht.
De waarheid die iedereen wacht.